Nú, svo er alltaf hægt að fara aftur...
- Brynhildur Ingvarsdóttir skrifar um heimkomu að námi loknu –
Þegar ég var loksins búin að pakka lífinu aftur upp úr pappakössum og koma
fjölskyldunni sæmilega fyrir í nýju húsnæði var ég búin að fá nóg. Ég hét því hátt og
í hljóði að þetta væri í síðasta sinn sem ég flytti á milli landa. Ég kvartaði meira að segja við gamla
ritstjórann minn í Boston, sem beið eftir fregnum af litlu fjölskyldunni sem kaus að fara aftur heim til Íslands eftir sex ára dvöl þar í
borg. Sjálfur hefur hann flutt með fjölskyldu sína þvert yfir Bandaríkin oftar en einu sinni á langri ævi, svo ekki sé minnst á
Evrópuflutning og til baka aftur. Í svarbréfi sínu til mín var hann þó ekkert að miðla af eigin reynslu heldur dró úr botnlausum
sagnabrunni eftirfarandi viskukorn:
“Did I mention to you Mamie Eisenhower’s dictum? Mamie, the wife of an army officer, who later became a two-term president, said that three moves equal one fire when it comes to wear-and-tear on belongings and nerves.”
Svei mér ef frú Eisenhower hafði ekki rétt fyrir sér. Flutningarnir okkar gengu reyndar vel, ef frá er talinn dagurinn þegar við hlóðum gáminn okkar. Þá var rúmlega 30 stiga hiti og mikill raki, okkur reiknaðist til að hitinn hefði verið nær 40°C inni í gámnum… Þá bætti ekki úr skák að eftir að hafa borið búslóðina af annarri hæð niður á gangstétt þurfti að lyfta öllu upp í gáminn sem stóð uppi á bílnum allan tímann. Ameríkanar eru ekkert fyrir það að setja gámana niður á stétt og skilja þá eftir til hleðslu. Þetta fór þó allt vel að lokum en það væri vægt til orða tekið að segja að við hefðum verið uppgefin eftir daginn!
Daginn eftir áttum við svo flugmiða heim til Íslands og eftir að hafa fyllt allar okkar ferðatöskur fór ég í síðustu strætóferðina niður á Harvard Square. Ég gekk stefnulítið um, horfði á mannlífið og reyndi að gera mér grein fyrir því að þetta væri sennilega í síðasta sinn sem ég gengi þarna um sem Bostonbúi. Það var erfitt að trúa því eftir sex ár, tvö börn og tvær gráður.
Um kvöldið kvöddum við svo Boston með tárum. En þó að venjuleg dramatík kveðjustundarinnar hefði verið fullnóg fyrir okkur var ekki allt búið enn. Á sama augnabliki og ég skellti húsinu okkar í lás í hinsta sinn féllu fyrstu regndroparnir og það engir smádropar. Það skall á versta þrumuveður sem við höfum upplifað þegar við vorum á leiðinni út á flugvöll. Alla leiðina rigndi eldi og brennisteini og á meðan við roguðumst með töskur og börn inn í flugstöðina buldi á okkur haglél! Bókstaflega holdvot inni í anddyrinu gat ég ekki varist þeirri tilhugsun að borgin væri að benda okkur á fáranleika þessarar ákvörðunar að flytja til Íslands!
En mitt í treganum yfir brottförinni og kvöddum vinum var ekki hægt annað en að gleðjast dálítið yfir tilhugsuninni um ættingja og vini sem biðu okkar á Íslandi. Það er líka á einhvern hátt huggun að vera að flytja í samfélag sem maður þekkir, þar sem maður veit hvernig hlutirnir ganga fyrir sig og þar sem maður getur talað sitt eigið tungumál. Ég hélt að minnsta kosti að ég væri að ganga að öllu gefnu þegar við kæmum heim. Það kom mér hins vegar verulega á óvart hve mikið hefur breyst á meðan við vorum í burtu og flest til hins betra.
Jú, sjálfsagt hefur Ísland minnkað í minningunni á meðan við dvöldum í stórborginni og sjálfsagt höfum við sjálf og okkar viðhorf breyst heilmikið á þessum árum. Ég er samt sannfærð um að mikið hefur gerst á Íslandi síðustu sex árin. Það hefur einhvern veginn allt stækkað. Reykjavík hefur stækkað, svo og búðirnar og vöruúrvalið og atvinnulífið hefur þanist út. Mörg af íslensku fyrirtækjunum hafa teygt sig út fyrir landssteinana og því fylgir óhjákvæmilega fjölbreytni og víðari sjóndeildarhringur.
Eftir fjóra mánuði heima á Íslandi er ég að hugsa um að hætta að bíða eftir bakslaginu mikla sem mér fannst að hlyti
að vofa yfir okkur. Ég er bara bjartsýn. Nú, svo er alltaf hægt að fara aftur...
